حسين توكلي  علي حسيني ركورد زد به او تسليت گفتم!

 

حسين توكلي  علي حسيني ركورد زد به او تسليت گفتم

حسین توکلی : علی‌حسینی رکورد زد به او تسلیت گفتم!

حسین توکلی، قهرمان بازی‌های المپیک سیدنی و مربی تیم‌های ملی نوجوانان و جوانان در سال‌های اخیر چندان علاقه‌ای به انتقاد از دوستان خود ندارد،اما اظهارات حسین رضازاده باعث شده به دفاع از شخصیت حرفه‌ای و قهرمانی خود برآید.

رضازاده علت کنار گذاشتن توکلی از کادر فنی تیم‌های ملی را بازی‌کردن او با بازی‌های کامپیوتری در اردوی تیم‌های ملی عنوان کرده بود، نکته‌ای که خون توکلی را به جوش آورد.
به گزارش ایسنا پرش زیبای حسین توکلی بر سکوی نخست بازی‌های المپیک سیدنی در سال 2000، صحنه‌ای است که همه علاقه‌مندان ورزش به خوبی آن را در یاد دارند اما پس از آن توکلی هیچ‌گاه شانس این را پیدا نکرد تا بار دیگر بتواند این پرش به یاد ماندنی را تکرار کند. او چهار سال پس از آن پرش تلاش کرد، ولی نتیجه کار مصدومیت‌های پیاپی بود که در نهایت او را به اجبار از دنیای قهرمانی کنار گذاشت.

توکلی که پس از آمدن رضازاده به فدراسیون وزنه‌برداری شانس نخست سرمربی‌گری تیم‌های ملی وزنه‌برداری بود، به یک باره از همه‌ تیم‌ها کنار گذاشته شد، آن هم به دلایلی بسیار ضعیف. حسین رضازاده، سرپرست فدراسیون وزنه‌برداری درباره علت کنار گذاردن توکلی از تیم ملی، بازی‌ کردن او با بازی‌های کامپیوتری در اردوی تیم‌های ملی را عنوان کرده بود. علتی که توکلی را بر آن داشت تا برخی دیدگاه‌های خود در مورد وزنه‌برداری و رضازاده را بیان کند. در ادامه متن کامل سخنان توکلی با تقطیع موضوعی در ادامه خواهد آمد.


حسین زیر سایه حسین
به طور حتم پس از بازی‌های سیدنی در حق من تبعیض شد. من هم طلای المپیک را گرفته بودم و با توجه به آن داستان‌هایی که در المپیک سیدنی داشتیم و کسب مدال اول در بازی‌ها مشکل شده بود، من نخستین مدال را که آن هم طلا بود گرفتم. نمی‌خواهم بگویم که مدال من ارزشمند‌تر از بقیه بود، ولی نمی‌دانم چرا با من این طور رفتار شد. فکر می‌کردم مدال من که طلسم شکن کاروان ایران در بازی‌های المپیک سیدنی بود، آنقدر ارزش داشته باشد که توجه بیشتری به من شود؛ اما با این حال هیچ موقع اعتراض نکردم.آن موقع به هر سه مدال‌آور دیگر بازی‌های المپیک سیدنی (که دو مدال طلا و یک مدال برنز بود)، نشان شجاعت دادند؛ اما نفهمیدم که چرا این نشان تنها به من تعلق نگرفت تا روحیه مضاعفی بگیرم.

آیا عیار مدال‌ آنها بالا بود و عیار مدال من پایین‌تر؟ آیا من باید حرف‌های خیلی جالب‌تر می‌زدم تا مورد توجه مدیران قرار بگیرم؟ وقتی من مدال گرفتم، آن هم طلایی که نشان داد من از همه بالاتر بودم، آخرش چه شد؟ بیشتر مانورها بر روی رضازاده شد. جوایز برای او بود و او همه جا دعوت می‌شد؛ اما باز هم برای من مهم نبود. حال آن دوران گذشته و اکنون می‌خواهم در مورد حال سخن بگوییم.


همه چیز به نام حسین
من احساس می‌کنم همان روندی که در المپیک (سیدنی) وجود داشت، حتی در دوران مربی‌گری من هم ادامه پیدا کرد. رضازاده قهرمان بزرگی بود. آدم بزرگی هم بود. چیزی که من استنباط می‌کنم این است که او حداقل آدم بزرگی بود. این اتفاقی که در رسانه‌ها می‌افتاد و همه موفقیت‌های تیم‌های پایه به نام رضازاده درج می‌شد، به نوعی ضعف رسانه‌های ماست که به خوبی واقعیت یک ماجرا را بررسی نمی‌کنند. اما حسین توکلی حداقل فعالیت‌هایی که کرده مشخص است و ادعاهایی که افراد می‌کردند، به خودشان مربوط است.

من یک بار به عنوان مربی در رقابت‌های قهرمانی آسیا شرکت ‌کردم که به جرات می‌توانم بگویم عملا به عنوان سرمربی کار می‌کردم. اما از افشارزاده تشکر می‌کنم که در همین دوران که من فاصله زیادی از ورزش گرفته بودم، دوباره به وزنه‌برداری دعوتم کرد. امثال من هم باز بودند کسانی که از قهرمانان وزنه‌برداری و از آن تیم طلایی بودند که همگی به تیم ملی دعوت شدند. ما در اردن با قدرت اول شدیم. آن تیم به رکوردهای خیلی خوبی رسیده بود. هم در جوانان و هم در نوجوانان با قدرت قهرمان شده بود. پس از آن من سرمربی تیم جوانان شدم و زالای و قاسمی هم کنار من بودند. تیم در کلمبیا در رقابت‌های جوانان جهان در حالی که دو نفر اوتی داشت، با 6 نفر عنوان سوم را کسب کرد و در چهار وزن مدال گرفتیم و همه وزنه‌برداران ما در گروه A وزنه‌زدند. من آنجا شاهکار نکردم اما به هر حال همه تیم خوب کار کردیم. این‌ها افتخارات من بود و خیلی از کارهای دیگر هم انجام دادم که حتی در شرح وظایفم نبود، اما بنا به علاقه‌ای که داشتم این کارها را کردم. هیچ موقع هم در پی نمایش دادن افتخاراتم نبودم. کارهایم را به نمایش نمی‌گذاشتم. شاید یکی از مشکلات من این بود. همین هم بود که همه چیز به نام رضازاده رقم می‌خورد.


کاسه صبر لبریز حسین
من همیشه آدم صبوری بوده‌ام و در مورد مشکلاتی که به وجود می‌آمد، چیزی نمی‌گفتم؛ اما امروز پس از اتفاقاتی که در فدراسیون افتاده و صحبت‌هایی که علیه من کرده‌اند، کاسه صبر من را هم لبریز کرده‌اند و آمده‌ام که از حیثیت خودم دفاع کنم. من همیشه به دوستان خودم این فرصت راداده‌ام که در مسیر درست باقی بمانند؛ اما انگار در مورد برخی‌ها اشتباه می‌کردم و آنها با من خوب برخورد نمی‌کنند. من در کنار رضازاده بودم و علاقه‌ای به رسانه‌ای شدن خیلی از مسائل نداشتم، چرا که آن موقع خودم را هم عضو خانواده می‌دانستم؛ اما امروز که مسائل خصوصی ما در رسانه‌ها مطرح می شود، می‌فهمم که این آخر داستان است.

چرخش 180 درجه‌ای حسین
خیلی‌هایی که امروز به این میز و صندلی‌ها چسبیده‌اند و این کارها را انجام می‌دهند، خودشان وقتی ورزشکار بودند این رویه را قبول نداشتند؛ اما امروز یک چرخش 180 درجه داشته‌اند. یک سری دوست قدیمی که می‌توانستند در وزنه‌برداری نتایج خوبی کسب کنند، همه پراکنده شده‌اند. اگر قرار بود هر کدام از تیم ایوانف، امروز یک گوشه‌ای از کار را بگیرند، مشکلات زیادی حل می‌شد. ما باید مشکلات خودمان رادر خودمان حل می‌کردیم، نه اینکه افشاگری می‌کردیم. اما فکر می‌کنم فدراسیون اکنون جنبه این کار را ندارد. حتی امروز من را که اهل شکایت نبودم، صدایم را درآوردند، چه برسد به بقیه. من به دنبال پایداری و موفقیت این خانواده بوده‌ام؛ اما آنها رفتار خوبی با من نداشتند. امروز هم من ادعای زیادی نداشتم، اما موقعی که کسی که علمش کمتر و ضعیف‌تر از من است، در راس تیم ملی قرار می‌گیرد، برایم تاسف‌آور است. یا می‌بینم که درباره من در روزنامه‌ها حرف‌های کوچکی را مطرح می‌کنند. با این حال من دوست داشتم به تیم ملی کمک کنم؛ اما وقتی رضازاده عنوان می‌کند که توکلی در اردو بازی‌های کامپیوتری انجام می‌داد، برایم خیلی کودکانه است. این برای من بد است که او درمورد من این گونه صحبت کند. من فکر می‌کنم این صحبت را رضازاده از آن جهت می‌کند که هیچ دلیل محکمی برای کنار گذاشتن من از کادر فنی تیم ملی نداشت. اگر دلیل محکم‌تری داشت آنها را مطرح می‌کرد، نه اینکه به این مسائل کوچک دست بیندازد. اگر ما بخواهیم مسائل خصوصی که در اردو اتفاق افتاده را مطرح کنیم، با توجه به اینکه سالیان سال با هم بودیم و از جزئیات یکدیگر باخبریم، فکر نمی‌کنم که کار درستی باشد خیلی از مسایل بازگو شود و به نفع کسی نیست. من از رضازاده می‌خواستم که به دنبال این داستان‌های کوچک نباشد. من می‌دانم که در اردو در این سال‌ها اتفاق‌هایی می‌افتاد که گفتن آنها شرم‌آور است؛ اما نیازی به مطرح کردن آنها نیست. حتی اگر من بازی کامپیوتری هم کرده باشم، مگر خلاف کرده‌ام. حالا چه فرقی می‌کند که من با شاگردانم پینگ پنگ بازی کنم یا پلی استیشن؟ این چه نقطه منفی برای من است؟ آقای رضازاده می‌گوید که شب و دیروقت این حالت را دیده؛ اما می‌خواهم بگویم که آقای رضازاده کجا من را دیروقت دیده که این کار را انجام داده‌ام؟ آقای رضازاده که همیشه ساعت 8 از اردو می‌رفت. کجا نیمه شب به اردو بازمی‌گشت که این صحنه را ببیند؟ چرا دروغ می‌گوید؟ من تا آخر شب کنار شاگردانم می‌ماندم تا حتی برای آنها لالایی بگویم تا بخوابند. خیلی‌ها مشکل داشتند و با صحبت‌های من به خواب می‌رفتند. رضازاده کجا این‌ها را می‌دید؟ آیا این صحبتی که رضازاده در مورد من کرده انصاف است؟ من از آن روز به بعد که رضازاده این جمله را گفته همیشه به خودم می‌گویم خدا را شکر که رضازاده برای گذشتن از تو به چه دلیل پوچی توسل کرده است. او اگر بهانه‌ی بزرگتری داشت، چه کار می‌کرد؟


تایید وجود دوپینگ از سوی حسین
بحث دوپینگ، بحث پیچیده‌ای است که بخشی از آن علمی و بخشی فنی است که تنها من می‌توانم در مورد بخشی از آن اظهار نظر کنم. در دنیا همه چسبیده‌اند به وزنه‌برداری که این‌ها دوپینگ می‌کنند. چون در میان رشته‌های قدرتی، تنها ما هستیم که حرفه‌ای کار می‌کنیم و حرفه‌ای آزمایش می‌دهیم. خیلی‌ها می‌گویند که همه داروهایی که اکنون دوپینگ است از وزنه‌برداری خارج می‌شود؛ اما اکنون در خیلی از رشته‌های ورزشی همچون دوچرخه‌سواری، ‌دوومیدانی و یا رشته‌های دیگر دوپینگ می‌کنند. وزنه‌برداری چون بیشتر از همه جلوی چشم بوده، این وضعیت را دارد. شما مطمئن باشید اگر دوپینگ وجود نداشت این همه تشکیلات برای مبارزه با دوپینگ به وجود نمی‌آمد. پس دوپینگ وجود دارد. من اعتقاد دارم دارو بخش کوچکی از ورزش حرفه‌ای است.


حسین و ادامه چرخه غلط
امیدوارم اتفاق‌هایی که در وزنه‌برداری ما افتاد و تعداد زیادی دوپینگی شدند، مغرضانه نباشد. صحبت‌هایی که پس از آن مطرح شد، چندان جالب نبود. اینکه همه بار گناه خود را دوش دیگری می‌انداختند. من احساس می‌کنم دست‌هایی هم در دوپینگ‌ها وجود دارد. چرا قزاقستان که برای المپیک یا پس از آن به خاطر دوپینگ محروم می‌شود، به زودی بخشیده می‌شوند و در رقابت‌های جهانی هم مدال طلا می‌گیرد؟ ولی ما یک وزنه‌بردار که شانس یک مدال را دارد، هزار مشکل برایش به وجود می‌آوریم. من هم در مورد علی‌حسینی با توجه به اینکه خیلی نزدیک به ماجرا بودم، به یک نتیجه قطعی نرسیدم که مشکل کجاست و چرا موضوع علی‌حسینی حل نمی‌شود و آیا او دوپینگ کرده یا نه؟ اما نکته جالب‌تر برای من آن است که خیلی‌ها هم جرات بیان کردن واقعیت را ندارند. آن واقعیت‌هایی که در اردو بوده. برخی بار گناه خود را قبول نمی‌کنند. موقعی که یک دروغ گفته می‌شود، متاسفانه بعد از آن هم باید دروغ بگوییم و این دروغ‌ها همچنان در وزنه‌برداری وجود دارد. با این حال حرف من این است که مسوولان باید بدانند که همه وزنه‌برداری ما رضازاده نیست و یک تیم خوب در سال‌های گذشته بوده که به غیر از رضازاده توانسته‌اند افتخارهایی را برای رضازاده کسب کنند. رضازاده اعتبار وزنه‌برداری ما بوده؛ اما نباید ما به راحتی همه قهرمان‌های دیگر را فراموش کنیم.

به طور حتم اکنون نیز کسانی هستند که بتوانند موفقیت‌های رضازاده را تکرار کنند. من و رضازاده که از آسمان نیامده‌ایم. ما هم زمینی بودیم و به این نتایج رسیدیم. کسانی دیگر هم می‌توانند حتی به نتایج بهتر برسند. اگر قرار است همه کارها را رضازاده انجام دهد و همه جا بنویسند رضازاده، پس بقیه چه کار کرده‌اند؟. خب بقیه را بریزند بیرون دیگر . همین کاری که می‌بینید الان کرده‌اند. 

تسلیت حسین به علی‌حسینی
من پیش از رقابت‌های باشگاه‌های آسیا که علی‌حسینی در آن رکورد زد، به او گفته بودم که در این مسابقه‌ها شرکت نکن و یا اگر شرکت می‌کنی، دنبال رکورد زنی نباش. رفت و آن مسائل پیش آمد و رکوردهای دنیا را هم زد. وقتی برگشت همه به او تبریک می‌گفتند؛ اما من به او تسلیت گفتم. گفتم که همین رکوردشکنی‌ها باعث می‌شود برایت مشکلات زیادی به وجود بیاید. من به او گفتم که رکوردشکنی در باشگاه‌های آسیا جز اینکه روی تو حساس شوند، هیچ نتیجه‌ی دیگری ندارد. هیچ دلیلی نداشت که او چنین رکوردشکنی‌هایی در باشگاه‌های آسیا داشته باشد.

چرخه غلط در وزنه‌برداری ما ادامه دارد. ما کارهای ایوانف را اکنون داریم به صورت وارونه انجام می‌دهیم. من نیامدم بگویم که در وزنه‌برداری چرخه غلط ادامه دارد. من فقط با این مصاحبه می‌خواستم ذهن‌ها را بیدار کنم که وقتی در مورد من صحبت می‌کنند، حواس‌شان جمع باشد و مواظب حرف‌زدن‌شان باشند. وقتی کسی کاری به آنها ندارد، پا روی دم من نگذارند. من در دوران مربی‌گری نتایج خوبی کسب کردم و لزومی ندارد که با این گونه مصاحبه‌های کوچک، شخصیت من را زیر سوال ببرند و با اذهان عمومی بازی کنند و این حرف‌های بچگانه را بزنند. 

حسین، گزینه‌ای نامناسب برای وزنه‌برداری
عملکرد رضازاده این را نشان می‌دهد. اگر شخصی برخورد نکنم و نگویم که به خاطر من و رفتاری که با من داشته‌، به طور کلی می‌توانم بگویم تمام دوستانی که می‌توانستند به او کمک کنند، از کنارش دور شده‌اند. مانند برخواه، باقری، فلاحتی نژاد و من. همه این‌ها می‌توانستند کمک شایانی به تیم‌های ملی کنند و بتوانند یک قسمتی از کار را برای فدراسیون و کمک به رضازاده بگیرند. اما طوری با این‌ها رفتار کرده که دیگر نمی‌شود جبران کرد. من که تاکنون در هیچ مصاحبه‌ای از رضازاده انتقاد نکرده بودم، طوری با من برخورد کرده که این‌جا آمدم و لب به سخن می‌گشایم. اوایل فکر می‌کردم که رضازاده گزینه مناسبی برای فدراسیون خواهد بود؛ اما وقتی رفتار او را در این مدت دیدم، تصمیمم را عوض کردم. او شعارهایش را عوض کرده و حتی اخلاق و روحیاتش نیز عوض شده است.

حسین دیگر باز نمی‌گردد
من سعی می‌کنم جایگاهم را حفظ کنم و دیگر به وزنه‌برداری باز نگردم. سعی می‌کنم خاطرات خوبی را که در ورزش داشته و مردم از من دارند حفظ کنم.

منبع:خبرآنلاين

گزارشی از اوضاع 11 ساله وزنه‌برداری ایران

 
گزارشی از  اوضاع 11 ساله وزنه ‌برداری ایران
وضعیت وزنه برداری ایران در شرایطی این روزها بحرانی تر از قبل شده است که در طول 11 سال گذشته برای سرعت بخشیدن به سقوط و نزول خود اقدام به دوپینگ کرده است.

به گزارش مهر، دهه اول از قرن بیست و یکم میلادی برای وزنه برداری ایران دوران پرفراز و نشیبی را به همراه داشت. از نایب قهرمانی در المپیک 2000 سیدنی تا عنوان بیست و هشتمی المپیک 2008 پکن فاصله زیادی است که طی 8 سال و البته با شیب منفی طی شد.

امروز که در آستانه آخرین روزهای ماه ژانویه سال 2010 میلادی قرار داریم مشکلات وزنه برداری ایران به جایی رسیده که تمام اخبار ورزش کشور تحت تاثیر اتفاقات ناگوار یکی دو سال اخیر این رشته قرار گرفته و به نظر می رسد باید اقدامی عاجل و ریشه ای صورت گیرد تا جامعه وزنه برداری راه جدیدی را در پیش گیرد.

با این مقدمه به ذکر برخی نکات و آنچه در سالیان گذشته بر این رشته پرحاشیه گذشته می پردازیم تا بلکه تنویری باشد برای عوام و آنان که از واقعیات اطلاعات کاملی ندارند.


از 1999 تا 2006 ؛ هر سال حداقل یک مدال
سال 2000 میلادی پرافتخارترین سال برای وزنه برداری ایران در عرصه های بین المللی بود؛ نایب قهرمانی در المپیک سیدنی با 2 مدال طلای حسین توکلی و حسین رضازاده و عنوان چهارمی کوروش باقری (فقط به دلیل وزن بیشتر بدن نسبت به نفر سوم وزن 94 کیلوگرم) حاصل آمد سال 2001. میلادی در مسابقات جهانی ترکیه و در غیاب ایوانف ، یک مدال طلا و یک مدال برنز نصیب کوروش باقری و محمد حسین برخواه شد. سال بعد آن یعنی در رقابتهای 2-2 لهستان، حسین رضازاده ضمن کسب مدال طلا موفق شد عنوان قویترین مرد جهان را نصیب کشورمان سازد.

سال 2003 در ونکوور کانادا علی فلاحتی نژاد و حسین رضازاده 2 مدال طلا به دست آوردند و محمد حسین برخواه شانس نخست کسب مدال طلا، دچار حادثه شد و دستش خالی ماند. با این حال ایران از نظر امتیازی نایب قهرمان جهان شد و بیشترین سهمیه برای المپیک آتن را به دست آورد.

سال 2004 میلادی در المپیک آتن تنها مدال طلای کاروان وزنه برداری نصیب حسین رضازاده شد. سال 2005 در رقابتهای جهانی قطر باز هم این رضازاده بود که گردن آویز طلا را بر گردن آویخت و این اتفاق در مسابقات جهانی دومنیکن به سال 2006 تکرار شد.

در سال 1999 نیز شاهین نصیری نیا و حسین رضازاده در مسابقات جهانی یونان به ترتیب یک مدال طلا و یک مدال برنز کسب کرده بودند و در واقع می توان گفت از سال 1999 تا 2006 همه ساله حداقل یک مدال جهانی یا المپیکی نصیب وزنه برداران ایرانی می شد.


حکایت آن 9 نفر قربانی!
اواخر سال 2006 میلادی و با حضور سرزده ماموران وادا در تهران که گفته می شد برای گرفتن آزمایش دوپینگ از دوچرخه سواران راهی کشورمان شده اند، بدون خبر قبلی افسران کمیته مبارزه با دوپینگ به اردوی وزنه برداران رفتند که ماحصل این بازدید سرزده، مثبت اعلام شدن آزمایش دوپینگ 9 قهرمان ایرانی بود و در این میان فقط تست حسین رضازاده منفی اعلام شد که در آن برهه حرف و حدیث های خاص خود را به همراه داشت.

این در حالی بود که ایوانف چندی پیش از سوی فدراسیون وزنه برداری ایران کنار گذاشته شده بود اما با اصرار و پافشاری مسئولان وقت کمیته ملی المپیک و به نوعی قبول مسئولیت توسط آنان، این مربی بلغاری و همسرش دوباره از ایران سردرآوردند.

در آن جریان برادر علی طاهری مسئول ستاد مبارزه با دوپینگ در محل اردوها حاضر بود اما در نهایت آنچه به قول ایوانف نوعی دارو درمانی خوانده می شد، جریمه ای سنگین نصیب ورزش ایران کرد و ضمن پرداخت 400 هزار دلار جریمه نقدی، باعث محرومیت دو ساله 9 تن از بهترین وزنه برداران کشورمان از حضور در میادین بین المللی شد.

ضمن اینکه تغییرات اساسی در فدراسیون وزنه برداری رخ داد تا به قولی مشکلات ریشه کن شود. آن روزها تاماش آیان رئیس مجاری فدراسیون جهانی در نامه ای خطاب به علی مرادی رئیس فدراسیون وزنه برداری ایران، خواستار کناره گیری وی از سمتش شد و به نوعی در کار سازمان تربیت بدنی کشورمان دخالت کرد.


ارتقای پست به دلیل ناکامی
طی سالهای 2007 تا 2009 که مسابقات جهانی در شهرهای چیانگهای تایلند، پکن چین (المپیک 2008) و گویانگ کره جنوبی برگزارش شد، هیچ عنوانی نصیب وزنه برداری ایران نشد و علیرغم حضور جوانان با انگیزه ای چون محسن بیرانوند، اصغر ابراهیمی، سجاد بهروزی و رشید شریفی، حسرت تکرا مدالهای رنگین سالهای گذشته بر دل وزنه برداری ایران ماند.

سعید علی حسینی هم که از دهم سپتامبر سال 2008 و پس از تحمل 2 سال محرومیت دوباره به صحنه رقابتها بازگشته بود، در رقابتهای باشگاههای آسیا و جوانان قاره پهناور جهان ضمن درو کردن تمام مدالهای طلای دسته سنگین وزن، رکودهای جدیدی در رده جوانان جهان به نام خود ثبت کرد و به تعبیری روی دست حسین رضازاده بلند شد، اما در آستانه رقابتهای جهانی گویانگ به سال 2009 ، به طرز مشکوکی خبر از مصدومیت نابهنگام وی داده شد و در فاصله 24 ساعت مانده تا کسب مدال طلای دسته 105+ کیلوگرم، کادر فنی با بهانه ای واهی مانع از افتخارآفرینی این جوان ایرانی شد.

نکته جالب اینکه علیرغم امکان استفاده از بهداد سلیمی کرد آسیابی در این وزن و حضور پیوسته او در اردوهای تیم ملی، اجازه وزنه زدن به او هم داده نشد تا دست ایران از کسب عنوان خالی تر از همیشه بماند. ضمن اینکه در این جریان هم ردی از برادر دکتر طاهری به عنوان فرد همراه تیم ملی دیده می شود.

با این حال رضازاده در بازگشت به کشور ارتقا درجه یافت و سرپرست موقت فدراسیون وزنه برداری شد. داراب ریاحی نیز نایب رئیس وی شد تا شائبه همکاری های پشت پرده این دو نفر در طول سالهای 2007 تا 2009 پررنگ تر به نظر برسد.


پیرمرد پول پرست 70 ساله
بعدها اعلام شد که سعیدعلی حسینی دوپینگی بوده و به این دلیل کادر فنی مانع از شرکت او در رقابتهای جهانی گویانگ شده است. مسئولان فدراسیون نیز اعلام کردند از موضوع اطلاع داشته و به همین دلیل جلوی محرومیت بلند مدت سعید علی حسینی، و وزنه برداری ایران را به نوعی گرفته اند. البته آنچه در ادامه رخ داد، بسیار جالب بود با آنکه اسم سعید علی حسینی در لیست دوپینگی های فدراسیون جهانی نبود اما نایب رئیس فدراسیون پیشاپیش خبر از محرومیت وی به خاطر مثبت بودن نمونه B  آزمایش دوپینگش می دهد!

از طرفی عنوان می شود با وجود حداقل 3 دوپینگی در سال 2009 برای وزنه برداری ایران (و به روایتی 5 دوپینگی که نام دو تن دیگر بزودی رسما اعلام می شود) رئیس فدراسیون جهانی رضایت داده از تعلیق وزنه برداری ایران و حتی اخذ جریمه نقدی صرف نظر کند، به شرط آنکه این دفعه، بار آخر اشتباهات این چنینی باشد!

علی حسینی خود می گوید کادر فنی تیم ملی ایران به دستور تاماش آیان مانع از وزنه زدن این وزنه بردار شده و در واقع این یک دستور اکید از مقامات بالای فدراسیون جهانی بوده است!

همه این اتفاقات منجر به حضور دست اندرکاران فعلی فدراسیون در بوداپست ، مقر فدراسیون جهانی وزنه برداری شده و آنچه در نهایت رخ می دهد، پرشدن جیب گشاد پیرمرد 70 ساله ای است که بیش از 30 سال به بهانه مبارزه با پدیده دوپینگ، سرمایه کشورها را چپاول کرده و در راه مقاصدی که خود بهتر می داند، خرج می کند. مردی که شائبه صهیونیست بودن وی نیز مطرح شده است.
 

چرا رضازاده واقعیت را به مردم نگفت!؟

 
فدراسیون وزنه‌برداری ایران در حالی شرایط تعلیق را گذرانده و موفق شده در عوض تعلیق به شکل نقدی مشکل را حل کند و پانصد هزار دلار بدین منظور به رئیس یهودی فدراسیون بین‏المللی وزنه‌برداری پرداخت کند که حسین رضازاده سرپرست فدراسیون کشورمان در ماه‏های اخیر، بارها در کمال خونسردی، تعلیق ایران را تکذیب کرده اما دروغی که به افکار عمومی غالب شد، در متن نامه رضازاده به رئیس سازمان تربیت بدنی نگنجید و او بر خلاف مصاحبه‏های مکررش که به شدت چنین اتفاقی را رد کرده بود، در نامه‏ای به علی سعیدلو، خواستار پرداخت جریمه پانصد هزار دلاری، برای بازگشت شرایط به حال اولیه شد تا از دروغی بزرگ در این رشته رونمایی شود.

به گزارش خبرنگار ورزشی «تابناک»؛ وزنه برداری ایران به همان میزان که به واسطه مدال آوری حسین رضازاده در جهان شهره است، در دوپینگ نیز توانسته یکی از سرآمدان باشد و هر چند مدت دسته‏ای از شاخص‌ترین وزنه برداران ایران با دوپینگ روبه‌رو می‏شوند. یک بار گروهی نه نفره به این سرنوشت دچار شد و تنها اعلام شد رضازاده پاک است و این بار که ناییج و علی حسینی زیر چرخ دنده دوپینگ له شدند، مدعی دوپینگ حسین رضازاده در همان نوبت پیشین نیز شدند و عجیب آنکه با وجود تکذیب رضازاده، برخی از اهالی وزنه برداری صداقت گفتار سعید علی حسینی مردی که می‏خواست و می‏توانست جانشین رضازاده شود و رکوردش را بشکند، تأیید کردند.

این آغاز یک مناقشه بزرگ بود؛ مناقشه‏ای میان سرپرست تازه وارد فدراسیون که بسیاری از اهالی این رشته نیز مخالف ریاستش بر وزنه‌برداری بودند و قهرمانان، مربیان و پیش‌کسوتانی که صابون همه چیز را به تن مالیده بودند. غوغایی که برپا شد استمرار یافت و گریز چند تن از وزنه‌برداران از مأموران ستاد ملی مبارزه با دوپینگ در حضور حسین رضازاده که با محرومیت این عده همراه شد، بر اوضاع نابسامان این فدراسیون دامن زد و در همین روزها بود که شایعه تعلیق وزنه برداری ایران شدیدتر از پیش شنیده می‏شد.

اما واقعیت چیز دیگری بود و تاماش آیابان رئيس فدراسيون جهاني وزنه برداري با استناد به بند1 تبصره 1 ماده 3 قانون 12 قانون ضد دوپينگ فدراسيون جهاني ايران را به دليل وجود سه دوپينگ در سال 2009 ميلادی و همچنین سوابق گذشته محروم کرد.
در اين قانون به صراحت آمده است: «اگر تعداد دفعات خلاف ورزشكاران ملي از حد مجاز خارج شود طبق قوانين آنتي دوپينگ بند2.4 يا 10.3) تخلف كند، هيأت رئيسه IWF مي تواند عضويت فدراسيون ملي را تا 4 سال تعليق كند. به علاوه اين چنين فدراسيون هايي اجازه نخواهند داشت ورزشكاران خود را در بازي هاي المپيك آتي شركت دهند. چنانچه فدراسيون ملي اجازه شركت ورزشكارانش در رويدادهاي انتخابي المپيك آتي پيدا كند، اين شركت تضميني براي بدست آوردن امتياز انتخابي المپيك براي فدراسيون ملي در بر نخواهد داشت» اما باز هم تعلیق و محرومیت وزنه‌برداری ایران تکذیب شد.

این تکذیب در ادامه و پس از رفت و آمدهای رضازاده و نایب رئیسش به فدراسیون جهانی با چنین خبری تکمیل شد که ایران محکوم به پرداخت پانصد هزار دلار جریمه برای دوپینگ شده و اگر نگوییم این بار هم خلاف گفته شده، باید تأکید کرد که بخشی از واقعیت بیان نشده است؛ واقعیتی که باعث می‏شد برخی از خلاف واقع گویی‌های گذشته آشکار شود؛ اما او به رئیس سازمان تربیت بدنی دیگر نمی‏توانست خلاف واقع بگوید و به همین دلیل در نامه‏ای به سعیدلو تاکید کرد که فدراسیون بین‏المللی وزنه‌برداری با رفع تعلیق ایران موافق کرده است؛ همان تعلیقی که رضازاده از بیخ و بن تکذیب کرده بود!

او در نامه‏ای که دهم فروردین ماه سال جاری خطاب به رئیس سازمان تربیت بدنی زد، عنوان کرد...
 

من انوش در اوج آمادگي

در ركورد گيري روز ۵/۲/۸۹ سجاد انوشيرواني توانست با غلبه بر وزنه ۲۴۰ در حرکت دو ضرب يك گام بزرگ ديگري براي رسيدن به مدال بازيهاي آسيايي بردارد ،و همچنين سعيد محمد پور با مهار وزنه هاي ۱۶۰ در يكضرب و۲۰۱ در دوضرب شايستگيهايش را به رخ وزنه برداران و مسئولان كادر فني كشيد.     

 به اميد موفقيت اين جوانان در صحنه هاي بزرگتر.......

نتایح قهرمانی بزرگسالان اروپا

برای مشاهده نتایج در پایین صفحه به ادامه مطب مراجعه فرمائید...........

ادامه نوشته